امامان آسماني

***   (4) شمس الدّین محمّد حافظ   ***

گر من آلوده دامنم چه عجب     ‏ همه عالم گواه عصمت اوست

من و دل گر فدا شویم چه باک‏     غرض اندر میان سلامت اوست

‏

***   (5) شمس‏مغربى  ***

ز هى ساکن شده در خانه دل    ‏ گرفته سر به سر کاشانه دل‏

تو آن گنجى که از چشم دو عالم    ‏ شدى مسور در ویرانه دل‏

دلم بى تو ندارد زندگانى‏    که هم جانىّ و هم جانانه دل‏

***  (32) ملّا محسن فیض کاشانى  ***

اى فغان از هى هى و هیهاى دل‏     سوخت جانم ز آتش سوداى دل‏

این چه فریاد است و افغان در دلم‏     گوش جانم کر شد از غوغاى دل‏

مى‏خورم من خون دل، دل خون من‏     چون کنم اى واى من اى واى دل‏

این همه خون جگر از دیده رفت‏      برنیامد درّى از دریاى دل‏

*** مهدى سهیلى***

این نامه که پیک آشنایى است      پیغامبر غم جدایى است‏

این نامه ، نواى جان خستَست    ‏ خود ، آیینه دلى شکستست

غمنامه روزگار در دست‏      خونین اثرى زاشک مردست

برآن که گل و بهار من بود      مهتاب شبان تار من بود

من بوى تو را زگل شنیدم‏      رخسار تو را به ماه دیدم

از من به تو اى سفر گزیده‏      اى از همه عاشقان بریده

در هر نفسم نواى زاریست‏     در رگ رگ من غم تو جاریست

من درد تو را به جان خریده‏      جانیست مرا به لب رسیده

از بس زغمت، ستم کشیدم‏      بر هستى خود ، قلم کشیدم‏

چون پاى نَهم به صحن خانه‏      یاد تو کنم به هر بهانه

یک عمر گذشت و از تو دورم‏      من زنده در میان گورم

تو گر چه به جمع ما نبودى‏     یک لحظه ز ما جدا نبودى

گفتم که امیدم از در آید      زان پیش که عمر من سرآید

گیرم که بهار دیگر آید     صد باغ و بهار ، از در آید

با غمزدگى ، بهار تلخست‏     شیرینى روزگار ، تلخست

گر از دگران، گسسته‏ام من‏      کى از تو جدا نشسته‏ام من

هر لحظه تو در کنار مایى‏      شیرینى روزگار مایى

هر برگ به ارتعاش آید       گویم که صداى پاش آید

چون برگ خورَد به پشت شیشه      یاد تو کنم به دل همیشه

کوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ که‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا کوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالی‌ رنجور و کوچک‌ کنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ کنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

 درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ که‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. کاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست...  

مسافر رفت‌ و گفت: یک‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت.

و نشنید که‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز کرده‌ام‌ و سفرم‌ را کسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ که‌ باید.

مسافر رفت‌ و کوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ کرده‌ بود...

به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ که‌ روزی‌ از آن‌ آغاز کرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز کنار جاده‌ بود.

زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.

مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در کوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ کن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، کوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز که‌ می‌رفتی، در کوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور کمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در کوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در کوله‌ مسافر ریخت...

دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نکردم‌ و  تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!  

درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست

١)بذل مال، پربارتر از روزه:

 تَفْطیرُکَ اَخاکَ الصّائِمَ اَفْضَلُ مِنْ صیامِکَ.

 نه فقط روزه‏دار است که به مقامات موعود، نائل مى‏شود بلکه تأمین کننده نیازهاى ضرورى صائم، به مراتب از مزایاى بالاترى بهره‏مند مى‏گردد.

    *روضة المتّقین، ج 3، ص 375؛ از امام کاظم.

٢) مرکز بدن را به روزه بسپارید:

 صیامُ الْقَلْبِ عَنِ الْفِکْرِ فِى الْآثامِ اَفْضَلُ مِنْ صیامِ الْبَطْنِ عَنِ الطّعام.

 روزه را آموزشگاهى بدانید که تمامى اعضا و جوارح بدن را تحت تعلیم قرار مى‏دهد و به یک مجرا و محل، ختم نمى‏گردد و لذا اهل صیام به تمامى ابعاد اصلاحى این قانون بنگرند.

    *غررالحکم، ج 1، ص 458؛ از امیرالمؤمنین.

 ٣)  تهمت، ناقض روزه:

 مَنْ صامَ شَهْرَ رَمَضانَ فَاجْتَنَبَ فیهِ الْحَرامَ وَالبُهتانَ؛ رَضِىَ‏اللّهُ عَنْهُ و اَوْجَبَ لَهُ الْجَنانَ.

 بهشت را با همین یک قلم کالاى دنیوى یعنى روزه مى‏توان ستاند به شرط آن که از حرام‏خورى و چشمداشت به حقوق و منافع دیگران بپرهیزى.

    *بحارالانوار، ج 93، ص 346؛ از پیامبر اکرم.

۴) به هشدارهاى رمضانى گوش دهید:

 مَنِ اغْتابَ مُسْلِماً بَطَلَ صَوْمُه وَ نَقَضَ وَضُوؤُهُ فَاِنْ ماتَ وَ هُوَ کَذلِکَ ماتَ و هوَ مُسْتَحِلٌّ لِما حَرَّمَ اللّهُ.

 از آفات و بلیّات حقّ النّاس در قالب غیبت کردن مسلم، آن است که گوینده را از داشتن وضو و روزه، محروم مى‏گرداند و مرگ مغضوبانه‏اى در انتظارش خواهد بود.

    *محجّةالبیضاء، ج 2، ص 133؛ از پیامبر اکرم.

 ۵)  اعلام موارد دیگرى از مبطلات روزه:

 خَمْسٌ یُفْطِرْنَ الصّائِم: اَلْکِذبُ وَ الْغَیْبَةُ وَ النَّمیمَةُ وَالْیَمینُ الْکاذِبَةُ وَ النَّظَرُ بِشَهْوَة.

 مفسدات روزه را در معاصى مختلف مى‏بینیم که بخشى از آنها چنین است: نارواگویى، پشت‏سرگویى، فتنه‏گرى، سوگندهاى نابه‏جا و دیدگاههاى شهوت انگیز.

    *محجّة الْبِیضاء، ج 2، ص 132؛ از پیامبر اکرم.

***  شیخ مصلح الدّین سعدى   ***

دیدار یار غائب‏، دانى چه ذوق دارد      ابرى که در بیابان، بر تشنه‏اى ببارد

***  ***

دست به گل نمى‏زنم‏، زانکه نگار من تویى‏    سوى چمن نمى‏روم‏، زانکه بهار من تویى‏

***  فخرالدّین عراقى  ***

خوشا دردى که درمانش تو باشى‏  خوشا راهى که پایانش تو باشى

خوشا آن دل که دلدارش تو باشى‏   خوشا جانى که جانانش تو باشى‏

چه خوش باشد دل امّیدوارى‏    که امّید دل و جانش تو باشى‏

***  (28)   ***

تجلّى کن که عمرم در خزان است     پرستوى دلم سویت پران است‏

مرا از کین دشمن، طعنه دوست‏     هزاران درد و غصه در روان است‏

تجلّى کن شما بر دیده من‏     برون کن تیرگى‏ها از دل من‏

که از هجر رُخت در گلشن عشق‏     نشد جز غصّه دل حاصلِ من‏

***   شمس الدّین محمّد حافظ   ***

دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند     واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

چه مبارک سحرى بود و چه فرخنده شبى‏     آن شب قدر که این تازه براتم دادند

***  شیخ مصلح الدّین سعدى    ***

مشنو اى دوست که غیر تو مرا یارى هست     یا شب و روز به جز فکر توأم کارى هست‏

گر بگویم که مرا با تو سر و کارى نیست     در و دیوار گواهى بدهد کـــارى هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گـوید      تا ندیدست تو را بى منش انکارى هست

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم      همه دانند که در صحبت گُل خارى هست‏

***  شمس الدّین محمّد حافظ ***

دل مى‏رود ز دستم صاحب زمان خدا را      بیرون خرام از غیبت طاقت نمانده ما را

اى کشتى ولایت از غرق ده نجاتم‏      باشد که باز بینم دیدار آشنا را

ده روزه مهرِ گردون افسانه است و افسون‏      یک لحظه خدمت تو بهتر ز ملک دادار

١)  قدرت اجرایى ماه رمضان:

 اِنَّ رَمَضانَ اِلى‏ رَمَضانَ کَفّارَةٌ لِما بَیْنَهُما.

 از فواید بى‏نظیر رمضان آن است که به خودى خود، تطهیر کننده یک‏سال  زندگى آدمى است و به زبان دیگر، بابى از بهشت بوده که سند قباله نامه‏اش در عید فطر، تحویل مى‏گردد.

   *جامع احادیث الشّیعه، ج 9، ص 105؛ از پیامبر اکرم.

٢)یک سال به جاى یک ماه:

 لَوْ یَعْلَمُ النّاسُ ما فى شَهْرِ رَمَضانَ مِنَ‏الْخَیْرِ لََتمنَّتْ اُمَّتى اَنْ یَکُونَ رَمَضانُ السَّنَةَ کُلَّها.

 اگر مردم، قدر این ماه را مى‏دانستند که با چنین اوصافى، چتر رحمت بر سرشان کشیده؛ هرگز به روزشمارى آن نمى‏نشستند و از تمام شدنش، عزا مى‏گرفتند.

    *مستطرف، ج 1،ص 11؛ از پیامبر اکرم.

٣)یک‏دست کردن ایمان، از اثرات روزه است:

 فَرَضَ اللّهُ الصِّیامَ تَثْبیتاً لِلْاِخلاصِ.

 روزه، ماشینى از ماوراى طبیعت است که کارکردى جز لایروبى مجارى اعتقادى ندارد و زدودن ناخالصى‏ها از نفْس لوّامه را تداعى مى‏بخشد.

    *بحارالانوار، ج 93، ص 368؛ از مادرمان فاطمه.

۴)مزایا و مضرّات به روزه:

 اِنَّ شَهْرَ رَمَضانَ شَهْرٌ عَظیمٌ یُضاعِفُ اللّهُ فیهِ الْحَسَناتِ وَ یَمْحُوا فیهِ السَّیِّئاتِ وَ یَرْفَعُ فیهِ الدَّرَجاتِ مَنْ تَصَدَّقَ فى هذَا الشَّهْرِ بِصَدَقَةٍ غَفَرَ اللّهُ لَهُ وَ مَنْ اَحْسَنَ فیهِ اِلى‏ ما مَلَکَتْ یَمینُهُ غَفَراللّهُ لَه وَ مَنْ حَسَّنَ فیهِ خُلْقَهُ غَفَرَاللّهُ لَهُ وَ مَنْ کَظُمَ فیهِ غَیْظَهُ غَفَرَاللّهُ لَهُ وَ مَنْ وَصَلَ فیهِ رَحِمَهُ غَفَرَاللّهُ لَهُ.

 ماه رمضان، بسى بزرگ و سترگ است که همچون یک بانک مجلّل و مدرن، به کمترین رقمى از تلاشها، سود کلان مى‏دهد و برابر هر تقاضایى، وامى را تخصیص مى‏دهد و حالا دیگر نوبت شماست که چگونه لیاقت و شایستگى خویش را نشان داده و از برکات و فضایل و مناقب این واحد کم‏نظیر روحانى و عرفانى، بهره بردارى نمایید.

    *بحارالانوار، ج 93، ص 361 و امالى شیخ صدوق، ص 54؛ از پیامبر اکرم.

١)رمضان، ماه چنین قرآنى بود:

 ما مِنْ حَرْفٍ مِنْ حُرُوفِ الْقُرآن اِلّا وَ لَهُ سَبْعُونَ اَلْفَ مَعْنى‏.

 قرآن را دست کم نگیرید که هر حرفش، هفتاد هزار معنا دارد. کجا مى‏توانى تفاسیر موجود را در فهم کتاب الهى، ملاک قرار دهى و به آنها اشباع شوى.

    *مجمع البحرین در ماده ج - م - ع ؛ از پیامبر اکرم.

٢)چکیده حاجات در شب قدر:

 از پیامبر اکرم پرسیدند: در شب قدر از خداوند چه بخواهیم؟ فرمود: بگویید:

 اللّهمَّ اِنَّکَ عَفُوٌّ تُحِبُّ الْعَفْو فَاعْفُ عَنّى.

 خدایا تو بخشایشگرى و بخشندگى را دوست دارى و همه را به آن سفارش مى‏کنى؛ پس از روسیاه‏ترین بنده‏ات درگذر و غریق دریاى رحمتت گردان.

   *جامع احادیث الشّیعه، ج 9، ص 56.

٣)به محصولات رمضان بنگرید:

 اِنَّ رُوحَ الْمُؤمِنِ لَاَشَدُّ اِتّصالاً بِرُوحِ اللّهِ مِنْ اِتّصالِ شُعاعِ الشَّمسِ بِها.

 اى کسى که به دکتراى ایمان، مفتخر گشته‏اى! بدان که تحت‏الحمایه بودنت از ناحیه ربوبى؛ جدّى‏تر است از تأثیرپذیرى جهان از تشعشعات خورشیدى.

    *اصول کافى، بخش ایمان و کفر، باب اخوةالمؤمنین بعضهم لبعض، حدیث 4؛ از امام صادق.

۴)روزه جسم و روح همراه با امساک زبان:

 کانَ عَلىُ‏بْنُ الْحُسیَنْ اِذا کانَ شَهْرُ رَمضانَ لَمْ یَتَکَلَّم اِلّا بِالدُّعاءِ وَالتَّسبیحِ وَ الْاِسْتِغفارِ وَ التَّکْبیرِ فَاِذا اَفْطَرَ قالَ: اللّهُمَّ اِنْ شِئْتَ اَنْ تَفْعَلَ فَعَلْتَ.

 امام چهارم، در ماه مبارک رمضان، هرگز از زبان خویش به غیر از ذکر الهى استفاده نمى‏کرد و امساک در کلام را کاملاً رعایت مى‏نمود و فقط به ستایش ایزدى مى‏پرداخت.

    *جامع احادیث الشّیعه، ج 9، ص 12؛ از امام صادق.

۵)رمضان، مزرعه ایمان و محکمه محاسبات و حصارى در حقّ‏النّاس:

 مَنْ صامَ شَهْرَ رَمَضانَ ایماناً و اِحْتِساباً و کَفَّ سَمْعَهُ و بَصَرَهُ و لِسانَهُ عَنِ النّاسِ قَبِلَ اللّهُ صَوْمَهُ و غَفَرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ و ما تَأَخَّرَ.

 اى روزه دار! در دقایق ایّام میهمانى خالقت، فرصتها را پاس دار و بر غنائم ایمانت بیفزاى و میز محاکمه‏اى براى اعمال سالت قرار بده و خویشتن را به محاسبه گیر و تلخى عدالت فردا را به کامت بچشان.

   *محجّة البیضاء، ج 2، ص 124؛ از پیامبر اکرم.

سلام به همه

سلامی به زیبای ماه رمضان

سلامی به دعاهای سحر و اجابت افطار

بعد از چند سال دوری به عشق ماه رمضان دوباره وبلاگ با این شعر به روز کردم

«بر سفره افطار»

رمضون، مهمونتم‏

همیشه وقت سحر

زمزمه دارم بر لب‏

که خدایا چى مى‏شد

اگه من بر سر سفره‏

آقاجونو مى‏دیدم‏

ارباب شهرو مى‏دیدم‏

چراغ عرشو مى‏دیدم‏

حالا مى‏کنم زیاد

درد دل پیش آقا

کجا رفتى اى هما

نازنین‏تر ز طلا

رمضون، بى تو

نداره هیچ صفا

شهرِ عشقه رمضون‏

آدما داخل شهر

آدرس و نام تو رو

همگى دارن تو دس‏

همه سرگردونتن‏

همه بى‏قرارتن‏

وقت افطار که مى‏یاد

دلاشون پَر مى‏زنه‏

گوشه‏هاى خونه رو

همه‏اش سر مى‏زنه‏

که ولى‏نعمت ما

کِى پاشو رو چشمان ما مى‏ذاره‏

رمضون تو هم بیا دعا بکن‏

صاحبِ شریعتو صدا بکن‏

بگو، بسّه بى‏نمازى توىِ من‏

تو نمازى، بیا اى نماز من‏

بگو بسّه یکنواختى توىِ من‏

تو شعاعى ، تو طلوعى‏

تو قشنگتر ز بهارى‏

تو چرا رفتى ز شهرم‏